|
اهل نماز شدن زندانبانهاي امام عسكري |
|
|
|
|
نگارش یافته توسط برنامه عصر رهایی
|
|
16 فروردين 1388 ساعت 09:56 |
 شيخ مفيد روايت كرده است كه بنيعباس داخل شدند بر صالح بن وصيف در زماني كه حضرت امام حسن عسگري عليهالسلام را حبس كرده بود و به او گفتند كه بر ايشان تنگ گير و بر وي وسعت مده.
صالح گفت: چه توانم با او نمود؟! و حال آن كه سپردهام او را به دستِ دو نفر كه بدترين اشخاصي هستند كه تا به حال شناختهام...
پدرش امام دهم، حضرت هادي -عليه السلام- و مادرش بانوي پارسا و شايسته، «حديثه» ، است كه برخي، از او بنام «سوسن» ياد كردهاند.
فضايل معنوي و اخلاقي امام حسن عسكري(ع) به گونهاي بود كه حتي زندانبانهاي ايشان را متأثر ميكرد.
امام عسكري، يازدهمين پيشواي شيعيان، در سال 232 ه. ق چشم به جهان گشود.
پدرش امام دهم، حضرت هادي -عليه السلام- و مادرش بانوي پارسا و شايسته، «حديثه» ، است كه برخي، از او بنام «سوسن» ياد كردهاند.
اين بانوي گرامي، از زنان نيكوكار و داراي بينش اسلامي بود و در فضيلت او همين بس كه پس از شهادت امام حسن عسكري-عليه السلام-پناهگاه و نقطه اتكاي شيعيان در آن مقطع زماني بسيار بحراني و پر اضطراب بود.
از آنجا كه پيشواي يازدهم به دستور خليفه عباسي در «سامراء»، در محله «عسكر» سكونت (اجباري) داشت، به همين جهت «عسكري» ناميده ميشود.
از مشهورترين القاب ديگر حضرت، «نقي» و «زكي» و كينهاش «ابو محمد» است.
ايشان 22 ساله بود كه پدر ارجمندش به شهادت رسيد.
مدت امامتش 6 سال و عمر شريفش 28 سال بود، در سال 260 ه.ق به شهادت رسيد و در خانه خود در سامراء در كنار مرقد پدرش به خاك سپرده شد.
***
شيخ مفيد روايت كرده است كه بنيعباس داخل شدند بر صالح بن وصيف در زماني كه حضرت امام حسن عسگري عليهالسلام را حبس كرده بود و به او گفتند كه بر ايشان تنگ گير و بر وي وسعت مده.
صالح گفت: چه توانم با او نمود؟! و حال آن كه سپردهام او را به دستِ دو نفر كه بدترين اشخاصي هستند كه تا به حال شناختهام...
و اينك آن دو نفر اهل نماز و روزه گشتهاند و در عبادت به مقامي عظيم رسيدهاند.
پس امر كرد آن دو نفر را آوردند. پس ايشان را عِتاب كرد و گفت: واي بر شما، چيست شأن شما با اين شخص؟
گفتند: چه بگوييم در حقِّ مردي كه روزها را روزه ميگيرد و شبها را تا به صبح به عبادت مشغول است. تكلّم نميكند با كسي و مشغول نميشود به غير از عبادت و هر وقت نظر به ما ميافكند، بدن ما ميلرزد و چنان ميشويم كه مالك نفسِ خود نيستيم و خودداري نميتوانيم بكنيم.
آل عباس چون اين را شنيدند، در كمالِ ذلّت به بدترين حالي از نزد صالِح برگشتند.
مؤلف گويد: از روايات ظاهر ميشود كه آن حضرت بيشتر اوقات محبوس و ممنوع از معاشرت بود و پيوسته مشغول بود به عبادت و مسعودي روايت كرده كه حضرت امام علي النقي پنهان ميكرد خود را از بسياري از شيعيان خود مگر از عدد قليلي از خواصِ خود و چون امر منتهي شد به حضرت امام حسن عسگري از پشتِ پرده با خواص و غير خواص تكلم ميفرمود... و اين عمل از آن جناب و از پدر بزرگوارشان پيش از او مقدّم بود براي غيبت حضرت صاحبالزمان كه شيعيان مألوف شوند و از غيبت وحشت نكنند و عادت جاري شود در احتجاب و اختفاء.
فارس
 نقل قول این متن | تعداد مشاهده :806
Powered by IranSohrab -Mahmoud Ghoochani v.1.4 |
ویژه نامه های میلاد 
