او در بيداري به خدمت حضرت بقيةالله(ع) رسيد و بر سينه آن حضرت، نواري را به رنگ سبز به عرض بيست سانت و طول شصت سانت مشاهده كرد كه عبارتي به رنگ سفيد، به خطوط نور بر آن نقش شده بود:

طلب المعارف من غير طريقنا أهل البيت مساوق لإنكارنا و قد أقامني الله و أنا حجةابن الحسن (كه كلمه حجة‌ابن الحسن به شكل امضا نقش يافته بود.)

جستجوي معارف، جز از راه ما خاندان پيامبر، مثل انكار نمودن ماست و خداوند امروز مرا برپا داشته است و من حجت خدا پسر حضرت عسكري(ع) هستم.

و بعد، آن حضرت غايب مي‌شوند.

اين پيام گهربار حضرتش، مرهمي بر قلب سوزان او مي‌گردد و راه حق روشن و آشكار برايش نموده مي‌شود و به دنبال اين توسل و عنايت، مرحوم ميرزا به چشمة جوشاني از معارف الهي و شخصيتي فرزانه هدايت مي‌شود كه نامش را هرگز بر زبان نمي‌آورد، و از او تنها به «صاحب علم جمعي» تعبير مي‌نمود.

درس گهربار امام(ع) مشعل و چراغ زندگي او مي‌گردد كه خلاصه اگر ما را قبول داريد، بايد معارف را از ما ياد بگيريد و در همة زمينه‌ها، يعني خداشناسي و نفس شناسي و روح‌شناسي و آخرت شناسي و بلكه آفاق‌شناسي از ما تبعيت كنيد. بعدها مرحوم ميرزا به منظور زنده نمودن معارف اهل بيت(ع) عازم ايران مي‌شود و درس‌هايي را كه آميزه‌اي از قرآن و علوم عترت(ع) بود، براي دانشوران مطرح مي‌فرمايد؛ برخي از آثار ارزنده و علمي آن مرحوم نزد بعضي از شاگردان بزرگوارش موجود است.1